Ég átti lengi við vandamál að stríða, svokallað risvandamál. Þetta vandamál háði mér mikið, ég skammaðist mín og mér fannst eins og allir vissu hvað var að mér bara með því einu að líta á mig. Smátt og smátt dró ég mig úr öllu félagslífi og fór helst ekki úr húsi nema rétt til þess að ná í nauðsynjavörur og mæta í vinnu.

Vinir mínir tóku eftir þessari breytingu á mér og ég sá að þeir höfðu áhyggjur af mér, en þar sem þetta er fremur viðkvæmt og persónulegt vandamál þá, af eðlilegum ástæðum, forðuðust þeir að minnast á þetta.

Um það bil sjö árum eftir að þessa vandamáls varð vart hjá mér og það búið að hafa alvarleg áhrif á líf mitt, þá kom besti vinur minn til mín og sagði við mig að nú skildum við vinna markvisst að því að leysa þetta vandamál.

Og það gerðum við, fyrst skoðuðum við vandann og fundum út í sameiningu hvað það var sem þurfti að leggja áherslu á og á þessum tíma lærðum við heilmikið um hvorn annan, hvað við getum, þolum og viljum.

Meðal þess sem ég þurfti að gera var að átta mig á að það er aldrei nein pressa á mér, þegar stundin kemur, þá á ég að geta slakað á og notið stundarinnar. Þetta lærði ég.

Og nú er ég ekki lengur hræddur við að fara upp á háaloft.

 

-Guðjón