,,Hvern fjandann ertu að gera hérna?”

Ekki voru þær blíðar kveðjurnar sem ég fékk þegar ég gekk inn í húsið. Reyndar hafði mér ekki verið boðið, en þau voru flest búin að segja að ég væri ágætur þegar ég spurði þau. Samt litu þau á mig eins og ég væri ekki velkominn í þessa veislu þeirra. Af hverju?

Mér fannst ég verða að vita það, svo að ég ákvað að spyrja Tomma, hann var yfirleitt ágætur. En þegar ég spurði hann tók hann í hnakkadrambið á mér og henti mér út. Og á meðan ég var að standa upp og dusta af mér snjóinn öskraði hann á mig að koma mér í burtu og koma ekki aftur fyrr en í fyrsta lagi þegar hann væri dauður. Þá leið mér illa og mér fannst ég ekki vera velkominn. Þannig að ég ákvað bara að fara í stuttan göngutúr áður en ég færi heim. Ég ákvað að labba niður á bryggju og gá hvort að Gústi gamli væri ekki að dunda sér eitthvað í bátnum sínum.

Jú, Gústi var í bátnum, það var ljós í káetuglugganum. Ég skrönglaðist því um borð og gekk inn í káetuna. Þar sat Gústi við borð og var að drekka svona rauðan berjasafa eins og mamma og pabbi drekka stundum en ég má aldrei drekka af því að ég er öðruvísi.

Fyrst tók Gústi ekkert eftir mér og ég varð að berja nokkrum sinnum í borðið svo að hann tæki eftir mér.

Svo loksins leit hann hægt upp og sagði: ,,Ert þú kominn vinurinn?”

Ég kinkaði kolli og spurði hann af hverju hann væri leiður. Ég spurði hann af því að ég sá að hann hafði verið að gráta. Ég sá það á augunum hans.

Hann sagðist hafa verið að gráta vegna þess sem hann hafði gert og líka vegna þess sem hann þyrfti að gera. Þá varð ég líka leiður. Ég varð leiður af því að Gústi var leiður yfir því sem hann þyrfti að gera.

Svo spurði ég hann af hverju hann þyrfti að gera það fyrst hann vildi það ekki. Þá sagði hann að guðinn sinn hefði beðið um það.

Það fannst mér skrýtið. Af hverju var honum illa að gera eitthvað fyrir guðinn sinn? Var guðinn hans ekkert góður? Ég spurði hann að því og hann svaraði: ,,Jú, guðinn minn er góður, en stundum þarf að gera slæma hluti til þess að allt haldi áfram að vera gott. Skilurðu það vinurinn?”

Nei, ég gat ekki skilið það. Hvernig gat eitthvað slæmt orsakað eitthvað gott? Alltaf þegar ég gerði eitthvað slæmt var ég alltaf skammaður eða ég meiddi mig.

Svo spurði Gústi mig hvort ég vildi koma upp á þilfar. Auðvitað vildi ég það.

Þegar við vorum komnir þangað sagði Gústi að honum þætti þetta leiðinlegt. Þá spurði ég hvað honum þætti svona leiðinlegt og sneri mér að honum. Hann svaraði mér engu heldur greip með sterku höndunum sínum um hálsinn á mér. Fyrst fannst mér það vont og ætlaði að byðja hann um að hætta, en svo varð ég svo þreyttur og vildi bara fara að sofa. Svo að ég lagðist niður á meðan Gústi strauk hárið úr augunum á mér. Svo sá ég að Gústi var aftur farinn að gráta. Af hverju var hann að gráta? Svo var ég alveg að sofna og það síðasta sem ég heyrði var: ,,Fyrirgefðu mér....”



Þessi saga var algjör skáldskapur og styðst á engan hátt við raunverulega atburði eða manneskjur.

Kveðja,
Guðjón Bjarni Ævarsson -Sem ákvað að skella í eina sögu vegna þess að hann hafði ekkert af viti til þess að blogga um.

Busavígslan var áðan. Ef þú vilt lesa meira um hana þá bendi ég þér á öll önnur blogg hjá krökkum í FSu, ég ætla ekki að skrifa um hana.

Það sem ég hinsvegar ætla að skrifa um er Franska. Franska er fallegt mál, aðallega töluð í Frakklandi og nærsveitum, en þó einnig á nokkrum sveitabæjum í Vestur-Húnavatnssýslu. Eins og ég sagði, þá er Franskan fallegt mál og hafa sumir meira að segja gengið svo langt að segja að það að blóta á Frönsku er eins og að skeina sér með silki. Ég persónulega get ekki sagt til um hvort að það er rétt, því að ég hef ekki samanburðinn, kann ekki Frönsku sjáið þið til.

En það hefur ekki aftrað mér frá því að vera spenntur fyrir franskri menningu, tónlist, kvikmyndum og byggingalist.... Æ, hvern er ég að plata, mér finnst Franskan ekkert spennandi, er ekki einu sinni með hana á skránni yfir framtíðarnám. Mig langar ekki einu sinni til Frakklands.

En það er til fólk sem þykir Franskan skemmtileg og áhugaverð. Það er líka til fólk sem langar til Frakklands og fólk sem er í Frakklandi, (þá er ég ekki að tala um Frakkana sjálfa), nei, ég er auðvitað að vísa í hana Örnu okkar sem er einhversstaðar í hinu stóra Frakklandi, ein og yfirgefin með ekkert með sér nema minninguna um litla Ísland og fólkið þar. (ATH! Ég ýki alveg stórlega. Arna er alveg pottþétt með eitthvað meira með sér og gengur örugglega vel. Ég allavega vona það.)

Þá held ég að ég segi þetta gott. En ég bið alla sem þekkja Örnu (Ég veit að ég þarf ekki að biðja ykkur um þetta, en ég geri það samt.) um að senda henni hlýja strauma og fallegar hugsanir.
Þið hin sem þekkið Örnu ekki neitt eruð vinsamlegast beðin um að kíkja á http://arnalara.bloggar.is og drífa ykkur svo í að senda henni hlýja strauma og fallegar hugsanir.
Ef við leggjum öll hönd á plógin er ég viss um að hún skynjar einhverja hlýju koma úr átt frá Íslandi og hugsar: ,,Er ekki í lagi heima hjá ykkur eða? Þúst, ég er bara í Frakklandi skiluru" (eða eitthvað í þá áttina)

Gleymum Magna "okkar" í stundarkorn eða tvö og munum Örnu "okkar."


Kveðja til allra, og hlýjir straumar til hinna.
Guðjón Bjarni Ævarsson -Sem óskar öllum velgengni sem þurfa að vera að heiman í lengri eða skemmri tíma.

Þetta blogg er algjörlega tileinkað honum Davíð rútubílstjóra. Davíð varð fyrst til í dönsku 303 fyrir stuttu og er hann aðeins til í hugarheimi nokkurra vel valdra einstaklinga í þeim áfanga.
Hinn augljósi tilgangur Davíðs er að keyra ímyndaða danska nemendur á náttúrufræðibraut um Ísland. En það sem færri vita er að hlutskipti Davíðs rútubílstjóra í lífinu er eitthvað annað og meira, verst bara að enginn veit fullkomlega hvert það er.

Þú hefur kannski séð hann
Þú hefur hann kannski hitt.
Hjá honum er alltaf gaman,
og hann er til í "hitt".

Hann keyrir um á rútu
og gerir það með stæl.
Ef þú yrðir á hann,
hann svarar þér um hæl:

,,Sestu inn og vertu þæg/ur,
þetta tekur enga stund.
Með mér þú gætir orðið fræg/ur,
ef þú sýnir létta lund."

Hann af öðrum mönnum ber,
hefur ferðast yfir hafið.
Þú veist hver hann er.
Hann er Davíð.

Jæja, þá er ljóðið um Davíð rútubílstjóra komið, ég vona að það hafi staðist væntingar. Meira hef ég ekki að segja um hann í bili.

Bið að heilsa ykkur,
Guðjón Bjarni Ævarsson - Sérstakur talsmaður Davíðs rútubílstjóra á Íslandi.

Jæja, þá er fyrsta helgarfríið loksins gengið í garð og maður getur farið að slaka á eftir skólann. Þið megið samt ekki misskilja mig og halda að ég sé eitthvað leiður á skólanum, ég er það alls ekki. En það er ekki hægt að neita því að helgarfrí eru af hinu góða. En ég ætlaði ekki að blaðra um helgar hérna. Var að hugsa um að skella inn smá kveðskap og segja þetta bara gott í bili. Njótið vel!

I don´t know why birds fly
I don´t know who created the stars
I don´t know where people go to
I don´t know what´s behind those bars 

I don´t know why they do this
I don´t know if they care
I don´t know why they hide me
To ask I do not dare.

I don´t know who´s in charge here
I don´t know if someone is
I don´t know if anyone is here
Or if anyone ever was.

Með kærri hveðju,
Guðjón Bjarni Ævarsson -A poetric master

Eins og margir kannski vita, þá er netfangið mitt á hotmail.com nafnið á frægum íslenskum fótboltaleikmanni. (Til þess að koma í veg fyrir misskilning þá fékk ég mailið áður en þessi tiltekni leikmaður varð frægur)
En vegna þess að nafnið er það sama, þá hafa hinar ólíklegustu persónur verið að adda mér inn á MSNið hjá sér og ég hef yfirleitt blokkað þær jafnóðum. Ég hef líka fengið alveg helling af aðdáendabréfum til þessa tiltekna leikmanns. Og ég hef alltaf eytt honum jafnóðum.
En fyrir stuttu síðan skipti þessi tiltekni leikmaður um lið og þá varð allt brjálað á MSNinu hjá mér (að meðaltali þrír á dag) en aðdáendabréfin, sem áður voru að gera mig brjálaðan, eru alveg hætt að koma.
Og ég er bara alveg sáttur við það.

Með kveðju,
Guðjón Bjarni Ævarsson -Sem getur vel lifað án þess að fá aðdáendapóst annarra.

Kæra fólk, ég hef snúið aftur heim eftir frábært og slysalaust sumar. Þá uppgvötaði ég, mér til mikillar skelfingar, að símastrengurinn heim til mín er slitinn, og það þýðir að það er enginn sími og það sem verra er, ekkert internet. Sem ég var svo sem alveg tilbúinn að sætta mig við. En þegar ég loksins komst á netið sá ég að síðurnar sem ég hef hvað mest skrifað pistlana mína á eru báðar dottnar út, hvernig sem á því stendur.
Þá fór ég að pæla í því hvað ég ætti til bragðs að taka og mundi þá að ég átti hérna síðu sem ég bjó til fyrir löngu, kíkti á hana og tók þá ákvörðun að nota hana og afskrifa þær gömlu. Ég tók líka þá ákvörðun að taka ekki þátt í sambloggi, ekki að það hafi gengið eitthvað illa hingað til, en ég held bara að það henti mér best að blogga einn. En ykkur er samt velkomið að senda mér fyrirspurnir. Hver veit? Kannski blogga ég með ykkur ef þið biðjið nógu fallega.
En þá vona ég að það sé komið á hreint að ég er alfarið kominn með mitt hafurtask hingað.
Svo skelli ég inn mynd af mér sem er tekin rétt eftir að ég kom heim. Vinsamlegast takið það til greina að þetta er tekið um morgun, ég er nývaknaður og allverulega myglaður.




Kveðja,
Guðjón Bjarni Ævarsson - Sem vonar heitt og innilega að þessi síða verði ekki með leiðindi eins og hin...

BTW! Man einhver eftir því þegar Zidane skallaði gaurinn þarna? Hinar ýmsu þjóðir heimsins sáu þennan atburð ekki sömu augum.

As seen by the Germans:

As seen by the French:

As seen by the Italians:

As seen by the Americans:

As seen by the press: