Sálfræðingurinn segir þá að líklegast væri best að gifta hana manni, hávöxnum og dökkhærðum sem byggi hjá móður sinni, þremur köttum og einu svíni. En aðeins þessi samsetning myndi ganga. Verður hetjan okkar frá sér numin af gleði, enda eini maðurinn í öllu landinu sem ekki er búinn að sænga hjá kóngsdóttur (sögusagnir gengu um að hún væri alveg frábær í bólinu). Hetjan okkar hefur því að segja kóngi frá aðstæðum sínum heimafyrir, að þær passi nákvæmlega við lækningu þá sem þarf á konungsdóttur.

Konungur tekur vel í þetta og spyr hvort hann sé ekki til í að gifta sig strax. Hetjan okkar segir það vera, en vill þó helst að móðir hans sé viðstödd. Konungur segir það auðsótt mál, þeir muni, ásamt konungsdóttur og sálfræðingnum ferðast heim til hans og gifta þau þar.

Þá er hafist handa við undirbúning ferðarinnar, byggður er sérstakur vagn fyrir konungsdóttur með það í huga að hún sleppi ekki út og fari í rekkjugöngu svokallaða. Loks er vagnin tilbúinn og þau leggja af stað. Eftir hálfs dags ferð koma þau loks að búi móðurinnar og berja að dyrum. Kemur þá til dyra þjónn, og spyr hvert erindið sé. Hetjan okkar svarar að hann sé kominn til að biðja móður sína um að vera viðstadda brúðkaup sitt. Þjónnin býður þeim að bíða fyrir utan. Á meðan þjónninn er inni að bauka eitthvað fer hetjan okkar að velta því fyrir sér hvað í ósköpunum hafi komið fyrir svínið. Ekki líður á löngu þar til hann kemst að því. Móðir hans stígur út úr húsinu, spikfeit og klædd einhverskonar kjólsómynd með pallíettujukki áföstu. Verður hetjan okkar felmtri sleginn og bakkar aftur fyrir sig, en rennur þá í drullusvaðinu á heimreiðinni, skellur aftur fyrir sig og rotast.

Þegar hann vaknar úr rotinu sér hann þrjár undirhökur dingla fyrir ofan sig og skræka rödd móður hans æpa í eyrað á sér og spyrja hvort þetta hafi verið kóngurinn og dræsan hún dóttir hans. Hetjan okkar sest upp og sér að konungur, dóttir hans og sálfæðingurinn eru horfin á veg allrar veraldar og muni líklega ekki snúa aftur.

Þegar hetjan okkar fer að spyrja móður sína kemst hún að því að hún hafði selt svínið fyrir slikk og keypt sér lottómiða í staðin. Svo ólíklega vildi til að hún vann og gat því gert það sem hana hafði alltaf langað til, að kaupa sér fallegan kjól og ráða sér einkaþjón. Þó hafði hún ekki gert ráð fyrir því að þjónninn var dýr og þegar hún var búin að kaupa sér kjólinn varð hún að spara peninginn til þess að geta borgað þjóninum út samningstímann, því honum var ekki hægt að rifta.

Hetjan okkar brást illa við þessum fréttum og rauk heim til æskuvinkonu sinnar og giftist henni á staðnum. Þau bjuggu saman uppfrá því, eða í þrjú ár, en þá skildu þau vegna drykkjuvandamála hennar og hann lagði land undir fót og ætlaði að leita föður síns, ekki komst hann þó lengra en í bæjarlækinn, þar sem hann hrasaði, fótbraut sig og drukknaði síðan.

Af móður hans er svo að segja að hún giftist þjóninum sem spillti henni með mat, svo hún varð of feit til þess að komast fram úr rúminu. Þegar hann svo lést við það að hún velti sér ofan á hann í svefni gat hún ekki bjargað sér sjálf og lést hún sjálf úr næringarskorti skömmu síðar.


Lýkr kapítúla hinum ötrum

Þetta er saga sem gerist eins og flestar aðrar sögur einu sinni fyrir löngu síðan. Hún hefur eins og allar aðrar sögur eina aðalpersónu. Persónan í þessari sögu er karlkyns, hávaxin og dökkhærð með útitekið andlit. Þessar upplýsingar ættu að nægja til þess að lesendur sögunnar sjái útlit persónunnar í huga sér.

Næst segir sagan frá fjölskylduhögum aðalpersónunnar. Þessi býr í fátækt hjá aldinni móður sinni með þremur köttum og einu svíni. Aðalpersónan er því aðaltekjuleið heimilisins. Þó fær hann löngun einn daginn til þess að ferðast um heiminn. Og á endanum er móðir hans farinn að þrábiðja hann um að fara.

Hann fer og ferðast lengi um heiminn þar til hann kemur í fjarlægt konungsríki þar sem konungur á dóttur sem eitthvað vesen er á. Í þessu tilviki er hún með brókarsótt og er það orðið svo mikið vandamál þegar hér er komið við sögu að kóngurinn hefur neyðst til þess að smella henni í skírlífsbelti og hlekkja hana uppi í hæsta turninum. Samt virðist það ekki duga, alltaf komast einhverjir í turninn til hennar og er hún að verða læknisfræðilegt undur, þar sem hún er komin með flesta þekkta kynsjúkdóma sem völ er á og einnig nokkra sem enginn hefur hugmynd um hverjir eru.

En hetjan okkar ræður sig í þjónustu hjá konunginum og vinnur sig fljótlega upp í áliti hjá honum og er orðinn trúnaðarvinur hans og ráðgjafi (ég geng svo langt að segja rekkjunautur).

Einn daginn kemur konungur að máli við hetjuna okkar og biður hana um að veita sér ráð varðandi vandamálin með dóttur hans. Hetjan okkar leggur þá upp í langa för, þar til hún rekst á gamlan bónda sem bendir henni á að leita til gammallar galdrakerlingar sem býr hátt uppi í fjöllunum. Hetjan okkar gengur lengi lengi og kemur loks að dyrum kerlingar. Þá rekst hún á miða sem á stendur: ,,skrapp út í búð, kem klukkan fimm"

Hetjan okkar sest niður og bíður, því klukkan ekki nema þrjú. Hún fær sér bita af nesti sínu og mátar nýju skóna sem hann stal af strák sem var að flýja með beljuskjátu undan tveimur tröllskessum. Loks kemur galdrakerlingin og virðist vera hin vinalegasta ólíkt því sem hetjan okkar var búin að ímynda sér.

Eftir langt samtal segir galdrakerlingin að hún geti lítið gert í þessu vandamáli kóngsdóttur, hún sé ekki sálfræðingur. Svo hún bendir hetjunni okkar íðilfögru á að kíkja í bæinn og leita þar sálfræðings og vita hvað hann segir, ef það gangi ekki skuli hann senda sér sms og hún muni smella sér til hans með hraði.

Hetjan rennir sér nú niður fjallið háa, og vill svo vel til að hann nær ekki að stöðva sig, svo hann rennur alla leið inn á mitt torg í þorpinu og endasendist þar ofan í brunn. Hans fyrsta verk þegar hann er skriðinn upp úr brunninum og búinn að þurrka sér er að kaupa sér ný föt. Og þar sem hann er algjört tískufrík fer hann beinustu leið og verslar í Gucci verslun sem stóð við torgið. Því næst leitar hann uppi sálfræðinginn og dregur hann af stað til konungs. Eitthvað er sálfræðingurinn tregur í taumi svo hetjan okkar fær lánaða skruggukerru, Volvo af bestu gerð. Gengur þá ferðin mun betur og eru þeir komnir til konungs fyrr en þú getur sagt: ,,Gleðileg jólin, farsælt nýár, stattu á höfði og togaðu í eyrnasnepplana á þér með tánum", á pólsku.

Sálfræðingurinn biður um að fá að tala við konungsdóttur í einrúmi, en kóngur þvertekur fyrir það, segist ekki vilja vera ábyrgur fyrir meydómsmissi sálfræðingsins (innsk. höf. Sálfræðingar á þessum tíma voru allir konur, og líkt og prestar einhverrar trúar máttu þær ekki giftast eða eignast börn. Þeir gegndu nokkurskonar kynlausu hlutverki í samfélaginu, þó svo að þeir hafi allir verið konur.) og biður um að tvær spjallaðar meyjar verðiu látnar fylgja með inn til konungsdóttir ef allt fer á annan endann. Að lokum felst sálfræðingurinn á þetta og fær með sér vaskar spjallaðar meyjar.

Löng stund líður í algjörri þögn og sést glögglega að konungur er farinn að svitna all verulega á efrivörinni. Hetjan okkar er þó alveg sallaróleg og borar í nefið af miklum eldmóð. Loks kemur sálfræðingurinn aftur út og segir að líklegast sé að kóngsdóttir þjáist af einhverju sem gerðist í æsku hennar, líklega ofdekrun og stanslausu eftirlæti. Konungur segir það vel geta verið og spyr hvað sé til ráða.

Lúkum vér hérn kapítúla hinum fyrri...

,,Ég ætla að byrja á því að lesa ykkur upp, og svo ætla ég að eyða restinni af tímanum í að lítillækka Dani.” 

Svona byrjaði Lárus sögutímann í dag. Ég hef ekkert meira um það að segja, vildi bara deila þessu með ykkur hinum.

Stutt kveðja,
Guðjón Bjarni Ævarsson -say no more

Trú er merkileg. Eins trúarrit. Ég hef verið að spá svolítið í Biblíuna, og þá sérstaklega Adam og Evu og þeirra samskipti við Guð. Guð er, eins og við öll vitum, alvitur og alltaf nálægur.
 
Ég velti því þess vegna fyrir mér hvers vegna hann hafi ekki, fyrst hann er alvitur, sagt við Adam og Evu: ,,Ef það kemur snákur og segir að það sé allt í lagi að borða eplið, ekki hlusta á hann, það hefur mjög slæmar afleiðingar í för með sér.”Eða þá, ef við horfum á það frá hinu sjónarhorninu, að hann sé alltaf nálægur, þá hefði maður ætlast til þess að hann myndi grípa inn í áður en þau átu eplið og segja: ,,Abbabbabb, hingað og ekki lengra takk fyrir! Ég var búinn að segja ykkur að láta þetta í friði, viljið þið gjöra svo vel að skila þessu aftur þar sem þið tókuð það!”Ef hann hefði gert það, þá hefði hann hugsanlega getað komið í veg fyrir flestar, ef ekki allar syndir mannanna og hefði þar af leiðandi ekki þurft að senda son sinn eingetinn til þess að deyja fyrir syndir mannanna. 

En ég hugsa samt að einmitt þessi mistök (þó veit maður aldrei nema að Guð hafi gert þetta viljandi) séu einmitt þau sem gera hann svo merkilegan. Gera hann mannlegan.Eins og þið vitið, þá voru Íslendingar ásatrúar áður en þeir tóku upp kristni og tilbiðu Æsina. Æsirnir voru goð, en þó voru þau mörgu sem einkenndi mennina, þau drukku, skemmtu sér og slógust, og það sem meira er, þau gerðu mistök. Þannig gátu mennirnir fundið eitthvað í goðunum sem þeir höfðu í sjálfum sér. Kannski var Guð að skapa eitthvað svoleiðis þegar hann lét Adam og Evu bíta í eplið.  

En ég minntist aðeins á það þegar Guð sendi son sinn eingetinn til þess að gjalda fyrir syndir mannanna. Ég hef aðeins velt því fyrir mér líka. Jesú var sendur til jarðar til þess að greiða fyrir syndir manna sem hann þekkti ekki neitt. Samkvæmt friðþægingarkenningunni í Lútherskunni varð þetta til þess að tryggja öllum mönnum sæti í himnaríki, en menn eiga svo að iðrast þess að hann dó á krossinum okkar vegna. Hvers vegna gerði hann það? Ég er maður með nokkuð frjálsan vilja og ég gæti alveg tekið upp á því að vilja fara í helvíti og þá get ég það ekki af því að hann er búinn að greiða mér leið til himna. Ekki bað ég hann um það. 

En samt sem áður, þá er ég þakklátur fyrir að hann veitti mér sæti í himnaríki, jafnframt því sem ég syrgi það að manneskjan er dæmd til að tortíma sjálfri sér. 

Kveðja,
Guðjón Bjarni Ævarsson –Nóg komið af trúarlegu tali í bili...

Stend í tölvuveseni.
Stórt blogg á leiðinni.
Þakka þolinmæðina.
Kveðja,
Magnús.





Nei, ég meina Guðjón Bjarni Ævarsson -Og þetta venjulega hér...

Kæri lesandi,
þessi pistill er ritaður í þeim tilgangi að drepa tíma. Til að drepa tíma undirritaðs með rituninni og tíma þinn með lestri þessa ágæta pistils. Ekki þykir verra ef þér finnst pistill þessi vera of flókinn svo að þú þurfir að lesa hann aftur, en þá er tilganginum náð. Ég tek það skýrt fram og endurtek að pistill þessi er skrifaður til þess að drepa tíma, ekki til þess að ganga í augun á einhverjum.

Talandi um það að ganga í augun á einhverjum. Flestir, ef ekki allir hafa einhverntíma reynt að ganga í augun á einhverjum, með mjög misjöfnum árangri. Sumir reyna að líta vel út, klæða sig upp, fara í kjóla og pinnahæla, eða í jakkaföt og lakkskó. Aðrir framkvæma eitthvað, sýna sig með allskonar dönsum, fettum og brettum. Og enn aðrir kaupa hluti handa þeim sem ganga skal í augu. Þetta virkar sjaldnast, en þó kemur fyrir að einhverjum tekst að ganga í augun á einhverjum.
Ég ætla að biðja þig, lesandi góður, um að sleppa því algjörlega að reyna að ganga í augun á mér. Augun eru viðkvæm líffæri og minnsta skráma getur stórskaðað augað. Þér er þó velkomið að reyna að hrífa mig með einhverju af ofantöldu.

Mig langaði til að segja þér frá jólafríinu mínu, en það var tiltölulega atvikalítið, ef svo má að orði komast, og ég ætla aðeins að stikla yfir það, velja úr einstaka atriði. Þó getur verið að einstaka hápunktar fái ekki að njóta sín, en missir þeirra verður bættur upp með frásögn minni og ómerkilegri atburða.

En jólafríið byrjaði alveg hreint ljómandi vel. Ég var ekki búinn að ráða mig í vinnu og fram að jólum gekk allt nokkurnvegin eins fyrir sig, ég slakaði á, gerði einhver heimilisverk og var einkabílstjóri fyrir mömmu, sem af ástæðum sem ég vil síður nefna hér má ekki keyra. Á Þorláksmessu dró til tíðinda, ég fór ásamt mömmu minni, systur og ömmu í saltfiskveislu til mágkonu pabba. Það var alveg hreint ágætt, en þó var gott að komast aftur heim í rólegheitin. Á aðfangadag var hinn margrómaði möndlugrautur á boðstólnum, en að máltíð afstaðinni var þó nokkuð á reyki hver hafði hlotið möndluna, en að lokum, eftir ekkert þras, kom okkur saman um að systir mín hefði hlotið möndluna og ætti þar af leiðandi möndlugjöfina skilið. Hún græddi þar hið frábæra spil Pictionary sem vakti mikla lukku síðar um kvöldið. Klukkan sex á aðfangadagskvöld vorum við ekki alveg búin að elda jólasteikina, en við létum það ekki á okkur fá og settumst til borðs örlítið seinna, enda skiptir ekki mestu máli að standast einhverja tímaáætlun, heldur að vera saman og láta sér líða vel. Þegar við vorum búin að borða ákváðum við að geyma desertinn þar til eftir að við værum búin að opna pakkana og var það einróma samþykkt. Við opnuðum pakkana og létum okkur líða vel, lásum svo jólakortin og átum desertinn. Við enduðum svo kvöldið á því að spila Pictionary.

Dagarnir á milli jóla og nýárs voru fljótir að líða, á jóladag fór ég til föðurömmu minnar í matarboð og á annan í jólum fór ég til móðurömmu minnar í matarboð. Þann tuttugasta og áttunda fór ég svo á samkomu Björkurættarinnar sem eru móðuramma mín, systkini hennar og afkomendur. Það var sussum allt í lagi.

Á gamlársdag fórum við mamma og keyptum flugelda. Um kvöldið komu ömmur mínar og móðurbróðir (og hans börn) í mat til okkar og síðan skelltum við okkur á brennu. Þegar við síðan komum að brennunni er flugeldasýningin byrjuð og rúmlega hálfnuð. Þegar sýningin kláraðis þurftum við að brjótast í gegnum straum fólks sem var að yfirgefa svæðið. Við nutum brennunnar í nokkra stund, þó sumir meira en aðrir en fórum svo til móðurömmu minnar þar sem áætlað var að eyða áramótunum. Það gekk eftir, við horfðum á skaupið, og það féll í mjög grýttan jarðveg hjá ættingjum mínum, þó svo að mér hafi líkað það ágætlega. Eftir skaupið fórum við svo út og hófum brjálæðið. Það náði hámarki þegar önnur stóra rakettan flaug upp í ekki nema svona tveggja til þriggja metra hæð og sprakk þar öllum til mikillar furðu. Enginn slasaðist, fyrir utan nærstæðan ljósastaur sem vankaðist eitthvað við sprenginguna, en náði sér þó fljótlega aftur. Merkilegast við þetta atvik var þó að mér tókst að festa það á filmu. Lítið markvert gerðist eftir þetta. Á nýársdag var svo enn eitt matarboðið.

Þann annan janúar fór ég svo í Árvirkjann til þess að taka þátt í og aðstoða við vörutalningu. Áætlað var að ég myndi aðstoða þennan eina dag, en það teygðist úr því og ég vann í vörutalningu næstu tvo daga líka, en þá gat ég ekki meir því það eru takmörk fyrir því hvað maður getur talið og skráð mikið af dóti sem maður þekkir ekki og hefur ekki hugmynd um hvað er.

Svo gerðist fátt fram að þrettándanum, en þá fórum við í blysför, á brennu og við pabbi horfðum á Bond eftir það. Sunnudagurinn var viðburðalítill, en áttunda janúar var fyrsti skóladagurinn, og þar með fríið úti.

Ég vona að ég hafi haldið athygli þinni óskiptri fram að þessum tímapunkti, því að ef svo er, þá er takmarki mínu náð.
Ég bið innilega að heilsa þér.

Virðingarfyllst,
Guðjón Bjarni Ævarsson -Það erfiðasta er að gera ekki neitt.

Mál málanna í dag er ekki jólin eins og margir halda. Ekki heldur óeðlileg bleyta á landinu og flóð. Nei, öðru nær, mál málanna í dag er starfsframaskipti gítarstrengjastillisnillingsins Randvers Guðmundssonar. Hann var, eins og allir vita, að stofna nýtt fyrirtæki sem sérhæfir sig í innflutningi á hinum ýmsu vörum tengdum garðrækt auk margra garðplöntudegunda. Randver hyggst nota þau tengsl sem hann myndaði í sambandi við fyrri atvinnu sína við gítarstrengjastillingu. Ég ætla ekki að fara neitt nánar út í þessar framkvæmdir hans Randvers, enda vitið þið sjálfsagt meira um þetta en ég.

Hressó blessó,
Guðjón Bjarni Ævarsson -ú... Barrakúda...

"Að horfa á myndband er góð skemmtun. Þessi kvikmynd er bönnuð börnum yngri en sextán ára.
Foreldrar og forráðamenn eru vinsamlegast beðnir um að taka tillit til þessara tilmæla."

Munið þið eftir þessu? Þetta sagði maðurinn sem koma alltaf í byrjuninni á spólunum í gamla daga.
Ég mundi allt í einu eftir þessu í dag og fór að hugsa um þetta. Ég man eftir röddinni og ég man
að kallinn sat í brúnum jakka, en ég man ekki hvað hann hét eða hvort ég vissi það einhverntíma.

En nóg um þetta.

Eins og ég minntist á síðast, þá eru jólin handan við hornið, og því fannst mér tilvalið að grafast
aðeins fyrir um tilurð þeirra og skýra ykkur frá því.

Jólin eru ein stærsta hátíð kristinna manna. Þeir halda þessa hátíð í minningu fæðingar Jesú, sem var eingetinn
sonur Maríu meyjar, sem spámenn voru búnir að sjá fyrir að myndi koma.
Jólin eru haldin um gjörvallan hinn kristna heim og víða annarsstaðar þar sem kristni er jafnvel í miklum minnihluta.
Hátíðin er ekki á sama tíma alls staðar. Hjá mótmælendum og rómversk kaþólskum eru jól haldin á jóladag, þann 25. desember,
og sumir þeirra hafa heilagt frá klukkan 18 á aðfangadag jóla, en það gera ekki allar kristnar þjóðir.
Í austurkirkjunni (grísk kaþólsku og orþódox) eru jólin haldin um það bil hálfum mánuði síðar.
Uppruni jólahalds er rakinn til sólhvarfahátíða heiðinna manna, sem fögnuðu endurkomu sólarinnar sem lífgjafa.
Kristnir menn ákvörðuðu að Jesú hefði fæðst um þetta leyti árs og settu jólin á svipaðan tíma og sólhvarfahátíðin
var áður. Með því móti glötuðu menn ekki miðsvetrarhátíðinni þó að þeir skiptu um trú.

Ég vona að þetta hafi verið ykkur til fróðleiks og yndisauka.

Farið ekki yfir um af jólastressi.

Guðjón Bjarni Ævarsson -Sem er að "digga" Wikipediu.

Hæ. Ég er ekki horfinn af yfirborði jarðar. Ennþá.

Jólin koma eftir viku. Allir farnir að hlakka til þess geri ég ráð fyrir.

Hef voða lítið að segja.

Bið að heilsa ykkur öllum.

Bless.

Guðjón Bjarni Ævarsson -Punktur.

Á þriðjudaginn fór ég í Sundhöll Selfoss, svona rétt rak inn nefið af því að systir mín var að keppa í sundi. Áður en ég fékk leyfi til þess að fara inn á sundsvæðið varð ég að fá svona bláan búnað úr einhverskonar plasttrefjablöndu á fæturna.

Þar sem ég sat og beið eftir því að keppnin hæfist fór ég að spá aðeins í þessum bláa búnaði sem ég var neyddur til þess að hafa á fótunum. En þar sem að það var svo heitt og rakt gat ég ekki einbeitt mér, svo að ég ákvað að taka mynd af búnaðinum og spá í þessu seinna.

Ég komst samt aldrei í að hugsa meira um þetta og hef ákveðið að sleppa því bara í nánustu framtíð.


Hér má sjá myndina sem ég tók af bláa búnaðinum




Á fimmtudaginn (í gær) fór ég svo á bingó í gamla grunnskólanum mínum. Því miður vildi svo illa til að merkasti bingóstjóri aldarinnar var ekki viðstaddur vegna veikinda. Það voru mikil vonbrigði, en þó var litið björtum augum á að vel myndi takast upp.

Á heildina litið tókst þetta svosem ágætlega, en frumlegheit voru ekki mikil í bingóspilinu, sömu raðirnar voru spilaðar aftur og aftur. Að auki varð Ingi seytján að víkja fyrir Inga sautján og þótti mörgum, ef ekki flestum, það mikill missir.

Þetta varð til þess að ég fór að hugsa um annað, þar á meðal bláa búnaðinn sem ég mátti sitja uppi með í sundhöllinni. Og þá datt mér í hug (af því að ég var ekki búinn að afskrifa rannsóknina) að taka mynd af fætinum á mér án bláa búnaðarins, svona til samanburðar.

Í dag ákvað ég að afskrifa þessa rannsókn, en vildi samt ekki henda myndunum, svo að ég skellti þeim í tölvuna og skrifaði svo tilgangslausan texta með þeim.


Fóturinn á bingóinu



Fótakveðja,
Guðjón Bjarni Ævarsson -Professional foot shooter...